شهيد امير عباس جعفرزاده
تاريخ تولد : ۱۳۴۷
محل تولد : تهران
تاريخ شهادت : ۳/۱۱/۱۳۶۵
محل شهادت : شلمچه
عمليات : كربلاي ۵

بسم الله الرحمن الرحيم

و لا تقولوا لمن يقتل في سبيل الله اموات بل احياء و لكن لا تشعرون "سوره بقره آيه 154"

كسي كه در راه خدا كشته شد مرده مپنداريد، بلكه او زنده و جاويد است و ليكن شما اين حقيقت را در نخواهيد يافت.

به نام الله پاسدار حرمت خون شهيدان گلگون كفن جبهه هاي نبرد حق عليه باطل و به نام آن معبودي كه به ما عنايت نمود تا در راهش قدم بگذاريم و در راه به ثمر رسيدن دين آخرين پيامبر خود لبيك گفتن به نداي امام جان بي چيز خود را فدايش بكنيم.

بار خدايا تو ميداني و شاهدي كه فقط براي تو و به عشق تو و حسين تو به جبهه آمدم. خدايا تو خود شاهدي و ناظري كه در راه رسيدن به خودت چقدر رنج و زحمت و مشكلات را تحمل كردم و چقدر بي خوابي ها كشيدم.

بار الهي ديگر تحمل و صبر برايم باقي نمانده. دوست دارم كه صدايم كني و مرا به پيش خود بخواني و به آنجائي ببري كه بقيه دوستانم را بردي.

خدايا زبانم از لطف و مرحمتهائي كه به ما عطا نمودي عاجز است. خدايا چه كنم كه نتوانستم در اين مدت زندگي، ترا بيشتر ستايش و سپاسگذاري كنم. اي خدا مي دانم كه رفتن به جبهه و در راه رسيدن به مرقد پر نور اباعبدالله الحسين (عليه السلام) و پيروزي اسلام سعادت مي خواهد و چه بسا كه اين سعادت نصيب هر كس نمي شود، جز كساني كه خداوند به آنها نظر كرده باشد و اي حسين جان تو در كربلا، سر يكايك شهداء را در روي زانوي خود قرار دادي و گرد و غبار جنگ را از روي صورت انها پاك كردي، آيا مي شود آن هنگام كه من به زمين ميافتم و خونم مي ريزد، بر بالينم حاضر شوي و دست مرا بگيري.

اي حسين جانم، كه ديدن يك لحظه روي تو را بر عزيزترين چيز خود برتر مي دانم كه همانا شهيد نظر مي كند به وجه الله كه وجه خدا همان روي حسين (عليه السلام) است و همين بس كه همه در او خلاصه شده است. پس بارالهي نصيبمان نما.

آري از آن زمان كه امام حسين (عليه السلام) را شناختم، ديگر در اين دنيا ماندن را تنگ ديدم. از آن موقع كه به اين راه رفتم، مثل اينكه در دنيا در قفسي زنداني بودم و هر لحظه به انتظار پرواز كردن به سوي معبود خويش بودم كه انشاءالله خداوند متعال ما را جزو شهداي واقعي قرار دهد و ما را به نوكري قبول نمايد.

پدر و مادرم، مي دانم كه شما براي بزرگ كردن و براي اينكه من را به اينجا رسانيده ايد، خيلي زحمت كشيده ايد و مشقت هاي بسياري متحمل گرديده ايد و مي دانم كه هر چه پدر و مادري آرزوي اين را دارد كه روزي دامادي فرزند خويش را ببيند ولي من از شما مي خواهم كه كمي هم به واقعة روز عاشورا فكر كنيد كه امام حسين (عليه السلام) در جلوي روي او فرزندانش و يارانش را كشتند، در صورتي كه ما حتي شايد يك موي علي اصغرش نباشيم و مصيبتي كه بر او وارد شد جزئي از مصيبت هاي او به ما وارد نشده است.

 
پدر شهيد امير عباس جعفرزاده

اي مادرم آن موقع كه خيلي بيتاب گشتي به ياد حضرت زينب (سلام الله عليه) بيافت كه چگونه در جلوي چشمش امام حسين (عليه السلام) را كشتند و چگونه جلوي چشم او به رقيه 3 ساله سيلي زدند، پس بدان كه مصيبت اباعبدالله (عليه السلام) خيلي از اين مصيبت هاي جهان زيادتر است و از حضرت زينب صبر و بردباري را ياد بگيريد و تو اي پدرم، اميدوارم كه در شهادت من خم به ابرو نياوري زيرا كه من امانتي مثل بقيه پيش شما بودم كه بايد بالاخره از اين دنيا مي رفتم، پس چه بهتر كه مرگ من شهادت باشد زيرا كه من مرگ در بستر را جز ننگي نمي دانم و اين را بدانيد كه هر كس يك روز ميميرد، نه كم و نه بيشتر.

پس از شماها مي خواهم كه براي من، نمي گويم گريه نكنيد، بلكه مي گويم كه در جلوي چشم اين كوردلاني كه منتظرند تا به يك وسيله به انقلاب ضربه بزنند، گريه نكنيد و اصلاً گريه براي شهيد ثواب دارد و سعي كنيد كه گريه شما براي اباعبدالله (عليه السلام) باشد.

از شما مي خواهم كه جلوي كساني كه با انقلاب بد هستند و درصدد تضعيف اسلام و انقلاب هستند، محكم بايستيد و تو اي برادرم از تو مي خواهم كه راه پر خون شهداء را ادامه دهي، زيرا كه اين مسئوليت بر گردن يكايك ما مسلمانان به خصوص ما ايرانيان هست و بايد به نحو احسن آنرا به خاتمه برسانيم تا موقعي كه صاحب اصلي ما مهدي موعود (عجل الله تعالي) ظهور كند و در درجه دوم درس را بخوانيد تا بهتر بتوانيد نسل آينده را تربيت كنيد و تو اي خواهرم اگر مي خواهي كه حضرت زينب (سلام الله عليه) و شهداء از تو راضي باشند، حجاب خود را آنگونه كه شايسته يك زن مسلمان است، حفظ كن و زينب وار زندگي كن كه بسا اين بي حجاب ها هستند كه موجب هر نوع فساد اخلاقي و جنسي مي شوند.

شما رزمندگان اسلام، شمائي كه اين لباس مقدس را بتن كرده ايد سعي كنيد كه حرمت اين لباس را همانگونه كه تا به حال حفظ كرده ايد، حفظ كنيد و سعي كنيد كه نماز شب و عزاداري براي اهل بيت جدا نشويد كه باعث همة پيروزي هاي ما همين چيزهاست.

شما اي امت قهرمان، بر سر مسائل بيخودي هاي و هوي نكنيد و امام عزيز را تنها نگذاريد و به حرفهايش بيشتر از هميشه عمل كنيد كه تنها گذاشتن امام يعني رها كردن اسلام و رها كردن انقلاب و سعي كنيد تا مي توانيد درصدد پيروزي هر چه زودتر برآئيد و رزمندگان را مدد نمائيد و از آمدن فرزندان خود به جبهه جلوگيري نكنيد، زيرا آن دنيا بايد جوابگوي امام حسين (عليه السلام) و ساير شهداء باشيد. زيرا الان اسلام به نيرو احتاج دارد.

و در آخر، از كليه كساني كه مرا مي شناسند و كينه و ناراحتي از من دارند، از شما مي خواهم كه مرا حلال كنيد و اگر كسي از من پول مي خواهد كه من نمي دانم، به خانواده ام مراجعه كند و يا حلال كند. زيرا خداوند حق الناس را نمي بخشد و به جان امام عزيزمان دعا كنيد و او را تنها نگذاريد و تا موقعي كه اسلام احتياج به نيرو دارد، كمك كنيد. ملتمس دعاي خير شما هستم

والسلام علي من التبع الهدي
الحقير اميرعباس جعفرزاده
1/11/65

 گره فتاده به كارم كجاست راه نجات
نشان ز كوي حبيب گره گشا بدهيد