همان رنگ و همان روي

همان برگ و همان بار

همان خنده خاموش        در او خفته بسي راز

همان برگ سپيد به مثل ژاله

ژاله به مثل اشك نگون سار

همان جلوه رخسار        نه افسرده شود هيچ ، نه پژمرده

كه افسردگي روي ، خورد آب ز پژمردگي دل

ولي در پس اين چهره دلي نيست

گرش برگ و بري هست

ز آب و ز گلي نيست

هم از دور ببينش ، به منظر بنشان و بنظاره بنشينش

ولي قصه ز اميد هوايي كه در او بسته دلت

هيچ مگويش ، مبويش

كه او بوي چنين قصه شنيدن نتواند

مبر دست به سويش

كه در دست تو جز كاغذ رنگين ورقي چند نماند