امام علی (علیه السلام):

قرآن را بیاموزید که آن بهترین سخن است و در آن دانا و فقیه شوید که آن بهار دل است.

ساقه های نیلوفری از پایه های عرش بالا رفته و سریر ولایت را به عطر وجودی خود آراسته اند،

تا او بیاید و بر تکیه گاه پوشیده از رازقی آن تکیه زند.

درون کعبه چه غوغایی است.

امروز! ملائک، بال در بال گستره آسمان ها را پوشانیده و

در خانه کعبه بسته اند تا پر به نور وجود او بسایند!

طنین نام او هلهله شادی ملائک است.

جام های افلاکی عاشقان به سوی او می آیند و گیسوان سیاه شب به یمن وجود او

خنده های نقره ای را در میان آبشار آسمانی اش تقسیم می کند؛

چرا که امشب علی (علیه السلام) می آید!...

نامش را علی (علیه السلام) نهادند و با علی (علیه السلام)،

موجودی دیگر هم موجودیت گرفت؛

موجودی عزیز، گرانبها و بس کمیاب.

همان چیزی که باید راز سعادت جامعه ها را در آن جست و

در آن هنگام جوامع سخت از آن نهی شده بودند.

جهان، «عدل» را نه می فهمید و نه می شناخت.

میلاد علی (علیه السلام) با تولدی دیگر همراه بود؛

تولد عدل...